توی خیابونا که راه می ری همه در حال جنب و جوش اند، در حال خرید و خلاصه هر کسی سرش به کاری گرمه که مربوط به عید می شه، بچه ها که دیگه شادی شون قابل وصف نیست، چقدر ذوق و شوق دارند برای عید و عیدی و خلاصه عیدبازی.

ولی آیا همه بچه ها خوشحالند؟ همه شون خرید عید می کنند؟ همه دغدغه شون خرید لباس و انتخاب اوناست؟ وای خدای من، کاش می شد دنیا یه جور دیگه بود...

 ولی چرا من اومدن عید رو اصلا" احساس نمی کنم، چرا بوی بهار رو نمی شنوم؟ چرا هیچ حسی ندارم، نه هیجانی! نه ذوق و شوقی! تقریبا" هیچ کار خاصی هم نکردم، البته به جز خونه تکونی که اونهم ترس از وجدان درد اینکه نکنه مامان یه وقت زیادی کار کنه، خلاصه هیچی چیزی هم نخریدم، و تصمیم گرفتم جائی هم نرم، یعنی تصمیم گرفتم تمام تعطیلات رو توی خونه، و بیشتر توی اتاقم بگذرونم، یه مقدار به کارای عقب افتاده، یه کمی کتاب، یه چندتائی فیلم و تنهائی و تنهائی و تفکر به نمی دونم چی ....!

 ولی هر چی هست می خوام تنها باشم، البته نه افسرده شدم، نه تارک دنیا، فقط می خوام این روزا مال خود خودم باشه، امیدوارم که اتفاق خاصی نیفته که برنامه هام به هم بریزه.