پنج شنبه و جمعه اي که گذشت، يه سفر دو روزه با همون گروهي که رفته بوديم جنگل ابر، داشتيم. قبل از هر چيزي بايد بگم که اينکه با چه کساني سفر مي کني خيلي خيلي مهمه شايد مهمتر از جايي که مي ري، و من خيلي خوشحالم که با گروهي آشنا شدم که فوق العاده اند و  توي سفرهايي که با اونها مي رم خيلي بهم خوش مي گذره و بچه ها همه خيلي خوب و آگاه و آدمهاي قابل اطميناني هستند.  به هر حال، صبح روز پنج شنبه من و مينا ساعت 6:30 محل قرار بوديم و اتوبوس با 15 دقيقه تاخير اومد و بعد از حدود 15دقيقه ديگه به سمت داماش حرکت کرديم،

حدود 12 کيلومتري شمال شرقي لوشان بقعه امامزاده محمد حنيفه قرار داره که يه توقف کوتاهي هم اونجا داشتيم. راهنماي گروه توضيح داد که چندپله اي که اونجا بودند، در ايام عزاداري به خصوص 28صفر مکاني هست که يه عده از پله ها قل مي خورند و به نوعي عزاداري مي کنند و روايتهايي هم براي اين قضيه وجود داره.

 حدود ساعت يک بعدازظهر به روستاي داماش رسيديم.

روستاي داماش از توابع بخش عمارلو شهرستان رودبار، با مختصات جغرافيايي 49 درجه و 48 دقيقه طول شرقي و 36 درجه و 44 دقيقه عرض شمالي، در 48 کيلومتري جنوب شرقي رودبار و 130 کيلومتري رشت قرار داره،

 براي صرف نهار به داخل روستا رفتيم و بعد از حدود دوساعت به محل اوليه برگشتيم که جنگلهاي اطراف داماش بود، و با گروه حدود دوساعتي گشت و گذار داشتيم که با اينکه حتما راهنما گفته بودند، ولي اصلا خاطرم نيست آبشاري که رفتيم اسمش چي بود، خلاصه کنار رودخونه نشستيم و با راحتي و فراغ بال پاها رو توي آب گذاشتيم واقعا" که چه لذتي داشت !

 بعد هم که به محل استقرار رسيديم يه چند تا خانواده بودند که ترجيح داديم چادرها رو تپه اي يه مقدار دورتر از اونجا نصب بشه که خانواده ها شلوغي احتمالي ما اذيت شون نکنه، چادرها به کمک همديگه برپا شد و هوا هم ديگه تاريک شده بود،

  بساط شام هم آماده شد، و يه مسئله اي که بود آسمان فوق العاده زيباي اونجا بود، تصور اينکه چقدر آسمون اونشب قشنگ وپرستاره بود اصلا ممکن نيست، هيچوقت اینهمه ستاره به این وضوحی ندیده بودم، احساس می کردم که اگر دستم رو دراز کنم می تونم ستاره ها  رو توی مشتم بگیرم،  یکی از بچه های گروه که از نجوم سر در می آورد در مورد ستاره ها و اسامی شون توضیح می داد که من ترجیح دادم که فقط تماشا کنم و لذت ببرم. بعد هم دور آتش به حرف زدن و موزیک گوش دادن و شوخی و خنده گذشت و کم کم هر کسی که خسته بود رفت که توی چادر خودش بخوابه.

 صبح زود هم بیدار شدیم و چادرها رو جمع کردیم و بعد از جمع کردن وسایل و جادادنشون توی اتوبوس و صرف صبحانه به سمت جنگل حرکت کردیم و بعد از حدود یکساعت پیاده روی به محل مورد نظر رسیدیم،یه چند ساعتی اونجا بودیم و یکساعت بعد از صرف ناهار به سمت تهران حرکت کردیم، حدود ساعت 10شب خونه بودم. معجزه ای که توی سفر به طبیعت وجود داره اینکه که انگار ذهنت از هر چی که بر تو می گذره خالی می شه و اصلا به مسائلی که وجود داره فکر نمی کنی، انگار که زندگی تو همینه!

*** اصلا" اصلا" احتیاجی نبود که اینقدر فکر کنی و یه نقشه بکشی و بالاخره کشف کنی که اینجا وبلاگ منه، اگه ازم می پرسیدی بهت می گفتم، برای اینکه من چیزی برای مخفی کردن ندارم ، حالا فکر می کنی مثل همیشه خیلی باهوشی؟